Αυτό που θα έπρεπε να είναι αλήθεια...

Έχει γεμίσει το κεφάλι μου αλήθειες...

Δεν τις θέλω! Φτάνει πια με την αλήθεια! 

Είναι σαν να ποτίζουν το μυαλό μας πραγματικότητα όσο μεγαλώνουμε. 

ΦΤΑΝΕΙ!

Θέλω μαγεία! Θέλω παραμύθια! Θέλω νεράιδες και ξωτικά! Μονόκερους και δράκους!

(Είναι αστείο! Ακόμα και η αυτόματη διόρθωση παίρνει λάθος τη λέξη "μονόκερος"! Την γράφω και την ξαναγράφω, κι αυτό εκεί! Επιμένει να την υπογραμμίζει με κόκκινη αυστηρότητα! 

ΝΑΙ! ΜΟΝΟΚΕΡΟΣ! 

Το σύμβολο της φαντασίας και της ελευθερίας! Κατάλαβες άψυχο auto-correct;)

...Όλα τα παιδιά μεγαλώνουν! Εκτός από ένα!

Και όλοι μάθαμε τελικά γιατί ο Peter Pan δεν ήθελε ποτέ να μεγαλώσει!...

Μαγεία!

Να τρέχω σε ηλιόλουστα λιβάδια με παπαρούνες και χρυσαλιφούρφουρα!

Να χορεύω στη βροχή και να μεθάω με δροσοσταλίδες!

Και αστερόσκονη να στροβιλίζεται στον αέρα από όπου περνάω!

Η ζωή μας να ντύνεται με μουσική και τα παιχνίδια να ζωντανεύουν κάθε βράδυ!

Κι όταν κάνουμε ευχές σε κάποιο αστέρι που πέφτει, να πραγματοποιούνται!