The empty room

Και είναι στιγμές που θες να φωνάξεις τόσο δυνατά...

Να ακούσεις τουλάχιστον ότι έχεις ακόμα φωνή!

Ότι αναπνέεις. Ότι υπάρχεις. Ότι ζεις.

Είναι στιγμές τόσο κρύες, που νιώθεις το αίμα σου να παγώνει...

...και κόκκινοι κρύσταλλοι να σπάνε στο πάτωμα!

Εκατομμύρια μικρά θραύσματα.

Είναι κάτι μικρές στιγμές που αιώνιες μοιάζουν...

Και το οξυγόνο τελειώνει.

Και δεν μπορείς πια να μιλήσεις.

Δεν μπορείς να φωνάξεις.

Δεν έχεις αίμα.

Ανάσα.

Ζωή.

...